Balneoterapia: dział medycyny zajmujący się leczeniem różnych schorzeń i rehabilitacją- przywracaniu choremu sprawności fizycznej przy zastosowaniu wód leczniczych, gazów naturalnych lub naturalnych mułów organicznych – peloterapia. 

Borowina: 1. Torf używany do kąpieli leczniczych, okładów i tamponów; stosowana w leczeniu gośćca, chorób kobiecych i niektórych chorób narządów wewnętrznych [www.encyklopedia.pwn.pl]
2. Borowina to rodzaj torfu występującego powierzchniowo. Ma szerokie zastosowanie w tzw. zabiegach bodźcowych, przy leczeniu schorzeń reumatycznych. Czynnikami leczniczymi zawartymi w borowinie są ciała estrogenne, kwasy huminowe, białka i garbniki. W trakcie zabiegu następuje wyciąganie z organizmu toksycznych czynników przemiany materii i innych szkodliwych związków, a w ich miejsce odbywa się wprowadzanie czynników działających korzystnie, np. hormonów. [www.ubz.pl]

Hydroterapia: Wodolecznictwo. 

Kuracjusz: Osoba, która korzysta z lecznictwa uzdrowiskowego. [Ustawa z dn. 25 lipca 2001 r. o uzdrowiskach, gminach uzdrowiskowych i lecznictwie uzdrowiskowym].

Lecznictwo uzdrowiskowe: Usługi polegające na leczeniu, rehabilitacji i utrzymaniu zdrowia ludzi z wykorzystaniem naturalnych surowców leczniczych lub właściwości leczniczych klimatu, połączone z reguły ze zmianą miejsca pobytu. [Ustawa z dn. 25 lipca 2001 o uzdrowiskach, gminach uzdrowiskowych i lecznictwie uzdrowiskowym]

Naturalna woda mineralna: Woda eksploatowana z udokumentowanych zasobów wody podziemnej, wydobywana jednym lub kilkoma otworami wierconymi lub źródłami, pierwotnie czysta pod względem chemicznym i mikrobiologicznym, charakteryzująca się stabilnym składem mineralnym oraz właściwościami mającymi znaczenie fizjologiczne, powodującymi korzystne oddziaływanie na zdrowie ludzi. [Dz. U. Nr 120, poz. 1258]

Naturalna woda źródlana: Woda podziemna wydobywana jednym lub kilkoma otworami naturalnymi lub wierconymi, pierwotnie czysta pod względem chemicznym i mikrobiologicznym, nieróżniąca się właściwościami i składem mineralnym od wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, określonymi w przepisach o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę. [Dz. U. Nr 276, poz. 2738]

Peloterapia: Oznacza stosowanie peloidów do leczenia fizjoterapeutycznego, przede wszystkim w postaci kąpieli lub okładów. W polskich uzdrowiskach do peloidoterapii stosuje się borowinę, będącą mułem torfiastym o dużej zawartości ciał humusowych. Używa się jej do zabiegów w postaci podgrzanej gęstej papki służącej do okładów. Ponieważ posiada dużą pojemność cieplną i jest złym przewodnikiem ciepła, doskonale nadaje się do stosowania okładów w celu uzyskania głębokiego przegrzania miejscowego. Lecznicze działanie zabiegów borowinowych opiera się na kompleksowym działaniu czynników cieplnych, mechanicznych i chemicznych.

Smak wody: Cecha organoleptyczna oznaczana jedynie w przypadku pewności, że badana woda nie jest zanieczyszczona. Wyróżniamy 4 podstawowe rodzaje smaku wywoływane najczęściej przez określone substancje rozpuszczone w wodzie.

SPA:  1. z języka łacińskiego i oznacza "Sanus Per Aquam", czyli "Zdrowie przez Wodę", zabiegi wykonywane w rzymskich łaźniach, saunach i termach 2. miejscowość we wschodniej Belgii u podnóża Ardenów, której w XIV w. nadano taką nazwę z uwagi na źródła lecznicze, które tam się znajdowały i funkcjonują do dzisiaj. 



Uzdrowisko: Obszar (miejscowość) posiadający złoża kopalin leczniczych (wody lecznicze, borowiny) i klimat o właściwościach leczniczych lub jeden z tych czynników oraz urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, jak również sprzyjające leczeniu warunki środowiskowe, w którym prowadzona jest działalność lecznicza oraz wypoczynkowo-turystyczna. Uznanie miejscowości za uzdrowisko następuje w trybie przewidzianym właściwą ustawą. Do uzdrowisk należą zdrojowiska PN-71/Z-11000.

Woda mineralna: 1. Woda lecznicza zawierająca co najmniej 1000 mg/dm3 rozpuszczonych składników stałych. 2. Nazwa potoczna stosowana do butelkowanych wód podziemnych. 

Woda termalna, terma, cieplica, woda geotermalna: 1. Woda: lecznicza, swoista, woda podziemna mineralna lub zwykła, której temperatura na wypływie ze źródła lub odwiertu wynosi co najmniej 20°C. Jest to umowna, przyjęta w Polsce granica pomiędzy wodami termalnymi a niskotemperaturowymi, która wynika z relacji do temperatury ciała ludzkiego i możliwości wykorzystania wód do celów balneologicznych (Dowgiałło, Karski, Potocki, 1969). 

2. Woda o temperaturze wyższej o co najmniej 5°C od średniej rocznej temperatury powietrza w otoczeniu wypływu.
3. Woda podziemna o podwyższonej temperaturze wykorzystywana lub nadająca się do wykorzystania jako nośnik energii (ogrzewnictwo, produkcja energii elektrycznej) 

Wodolecznictwo, hydroterapia: Najstarszy dział fizykoterapii, wykorzystujący do celów leczniczych wodę w postaci ciekłej, lodu lub pary wodnej. [www.encyklopedia.pwn.pl]

Zdrój: Pod nazwą z. rozumie się w języku polskim zarówno ujęte źródło jak i otwór hydrogeologiczny (studnię), szczególnie z samowypływem, a także punkt zaopatrzenia w wodę, zwłaszcza publiczny.

Źródło termalne, źródło cieplicze, cieplica, źródło ciepłe: Źródło wyprowadzające na powierzchnię terenu wody głębokiego krążenia infiltracyjne lub juwenilne o temperaturze przekraczającej 20°C. W zależności od warunków hydrogeologicznych kształtujących termikę wód wyróżnia się źródła heterotermalne o temperaturze zmiennej i homeotermalne o temperaturze stałej.

Wszystkie definicje bez przypisu pochodzą ze Słownika hydrologicznego, PIG 2002, Warszawa