Moja zabawna, ale jak dla mnie przede wszystkim irracjonalna sytuacja z pryszczem w tle miała miejsce wczoraj. I tylko dlatego mam o czym pisać. Tydzień temu, telefon. Kosmetyczka z informacją, że moja przyjaciółka podała jej mój numer i ona zaprasza na zabieg, w promocyjnej cenie itp. Ok, pomyślałam. Ania dała numer komórki "do wszystkiego", odebrałam przypadkiem, bo zwykle jej nie noszę. Kosmetyczka - brzmi nieźle, taniej - brzmi jeszcze lepiej. Idę. Jakoś mi umknęło, żeby zadzwonić i dopytać się co i jak Ani. Weszłam, a pani kosmetyczka mówi do mnie, z lekką niechęcią: "A pani nie ma problemów z cerą???" Hmmmmm... Niestety nie mam - wymruczałam lekko zaniepokojona i właściwie zaczęłam czuć się winna, że tak właśnie jest. Pani - wydaje mi się, że dlatego, że sterczałam już w jakimś grafiku - zdecydowała się rozpocząć zabieg. I tu druga niespodzianka. Przeprowadziła go dokładnie na połowie twarzy. Pół czoła, jeden policzek, jedno nosowe skrzydełko... A potem miałam porównać zrobioną połowę i niezrobioną i powiedzieć, że faktycznie zabieg ożywia, kamufluje co trzeba i niestety wysusza... Wróciłam do domu, pokazałam facetowi moją lepszą i gorszą połowę buzi, a potem zadzwoniłam do Ani, która radośnie mi powiedziała: "Oj, miałam ci powiedzieć, żebyś nie szła!!! To dla pryszczatych!" Wrrrrrrrrrr... Jakby ktoś się jeszcze chciał pytać po co gram o niepotrzebne mi kosmetyki, odpowiem: dla Ani! Coby jej głupoty kosmetyczkowe więcej po głowie nie chodziły.

Oh, Mary! Gdybyś pomogła mi pozbyć się niedoskonałości z cery! Lubię lato ponieważ wtedy wychodzę na słońce, opalam się i pryszczy jakby mniej... Jednak rozmowę na uczelnie (było to rok temu) miałam we wrześniu i jakoś opalenizna mi zeszła. Na szczęście mam to to niezawodny sposób! Z racji tego, że moja cera jest jasna przyciemniam ją aby pryszczy nie było widać. Używam do tego niezawodnego samoopalacza. Najczęściej przed ważnymi spotkaniami nakładam go na wieczór a potem jeszcze raz na następny dzień. Zimą wystarczy na twarz ale zdarza się, ze i na inne części ciała. Tym razem chciałam błyszczeć cała :) Nowe miasto, nowa szkoła i nowi ludzie - chciałam pokazać się od najlepszej strony. I Zrobiłam jak zawsze, czyli dwie aplikacje samoopalacza. Niestety, na tą drugą miałam mało czasu. Nic strasznego mi się na twarzy nie pojawiło ale były jak zwykle stare blizny, stare syfki a resztę świeżaków szybko wycisnęłam, bo jak to z białymi kropkami się pokazać... Spóźniona nałożyłam szybko moje cudo na ważniejsze partię ciała aby nie tracić zbędnego czasu. Twarz, ramiona i dekolt to podstawa, choć od jakiegoś czasu robią mi się również nad biodrami aż pod pachy :/ Dopieściłam resztę fluidem, jakieś kolorki na oczy i ruszam! Wszystko szło świetnie: wyglądałam bardzo dziewczęco, wzięłam ze sobą potrzebne dokumenty, nie spóźniłam się i byłam na czas. Wchodzę do sali a tam miła młoda pani. Podaję jej rękę a tu... cała BRĄZOWA dłoń! A ona jakby nigdy nic "Proszę się nie martwić, sama używam czasem samoopalacza. Wolę to niż niszczenie skóry na słońcu, a przy okazji nie widać trądziku, który męczy mnie jeszcze w tym wieku!" To dodało mi tyle pewności siebie! Myślałam, że tylko ja korzystam z takiego sposobu. Przyznałam się, że robię identycznie i w tym samym celu. Nie wiem czy wspólne zmagania z trądzikiem czy też moja osoba ją zainteresowały, ale dostałam się na wymarzony kierunek! :D

Podobno wszystko, co małe – jest wredne. Pryszcz – niby mały, a uparty i na pierwszy rzut oka jakby niezniszczalny... Niedawno ten wojownik postanowił zasiedlić obszary mojej twarzy, oczywiście – te najbardziej widoczne, czyli sam środek czoła. Tego dnia, gdy wczesnym rankiem, spostrzegłem ogromnego intruza, miałem też bardzo ważną rozmowę z nowym klientem. Zależało od niej, czy w tym miesiącu mój budżet zostanie solidnie zasilony czy uszczuplony. Musiałem więc wyglądać elegancko, schludnie i profesjonalnie. Elegancję załatwiłem garniturem, profesjonalizm – przygotowanym tekstem rozmowy, a schludny wygląd.... ekhm.... no właśnie, został nadszarpnięty przez intruza. Co robić, co robić?! Żony w domu nie ma, no to dzwonię... mówi, żeby posmarować pryszcza pastą do zębów, to szybko go wysuszy, zrobi się skorupka i odpadnie razem z intruzem. Ok, robi się, pasta do zębów nałożona. Na wszelki wypadek nie tylko na pryszcza, ale i na okoliczne obszary, tak zapobiegawczo by intruz nie rozmnożył się zanadto. Wiadomo, wredne to i zdolne do wszystkiego. W międzyczasie, gdy pryszcz wysycha, studiuję plan rozmowy, uczę się ważniejszych kwestii, próbuję gestykulacji, itp. Patrzę na zegarek, o kurka wodna, za chwilę będę spóźniony. Wrzucam więc materiały do teczki, wsiadam do samochodu. Jadę, jadę, jestem na miejscu. Wbiegam do kawiarni, klient już czeka. Kurczę, jestem spóźniony. Szybka, chłodna analiza, zaraz wymyślę jakąś wymówkę z przeprosinami. Dzień dobry, przedstawiam się, podaję rękę, już chcę wytłumaczyć, że stałem w korku, a facet od początku wgapiony we mnie jak w przysłowiowy obrazek i ten jego głupi, zawadiacki uśmieszek. Eeee, spodobałem się mu? Aha, to zmienia postać rzeczy, trzeba przyjąć inną strategię. Uśmiecham się promieniście uśmiechem nr 5 (z całym posiadanym uzębieniem) i siadam, mówię patrząc mu prosto w oczy hipnotyzującym wzorkiem: „- Najmocniej pana przepraszam za spóźnienie, ale....” Facet nie daje mi dokończyć i rzuca tekstem: „... ale grał Pan w PAINTBALL?!” – i wybucha gromkim śmiechem, podając ze stolika stalową tackę bym się w niej przejrzał. Zamurowało mnie, no tak, zapomniałem pozbyć się intruza i teraz wielka zielona plama po paście dumnie zdobi środek mojego czoła! Rzeczywiście wyglądałem jakby mnie ktoś postrzelił z Paintballa, bo ta plama do złudzenia przypomina ślad po postrzale kulką z farbą! :D Przyłączyłem się do śmiechowej gromadki (klient, kelner i para przy stoliku obok) i sam prawie ryczę ze śmiechu. W łazience zmyłem intruza, a dalsza rozmowa biznesowa przebiegała w bardzo luźnej i przyjaznej atmosferze. No cóż, finalnie zielony pryszcz – intruz okazał się doskonałym środkiem na rozładowanie napięcia i pozbycie się stresu! :D Chyba muszę opatentować tę metodę! :D