Na początek pozdrawiam jedwabiście!:) Opowiem Wam dziś historię o jedwabnym szlaku... Ale nie tym, który jest znany ze starożytności.. Otóż jak mówiły legendy, podróż Nim sprawiała cuda, odmładzała, odbudowywała, sprawdzała się w najcięższych przypadkach. Aby móc podróżować tym Szlakiem Jedwabnym należało najpierw zasłużyć. Wstęp na Niego miały wyłącznie włosy. Pewnego razu kilka włosów założyło się o to, czy po pokonaniu jedwabnego szlaku mogą one rzeczywiście odzyskać pełną sprawność, sprężystość, wygładzą się i zregenerują, ponieważ było kilku niedowiarków. Ich końcówki dwoiły się i troiły, aby pokazać kto ma rację. Posuwały się do przeróżnych działań: farbowały się raz na czarno, to znów na blond, po drodze na rudo i tak w kółko, suszyły się w suszarkach, a to prostowały żelazkami, a to kręciły lokówkami, stosowały najmocniejsze chwyty. Nastał wreszcie dzień, w którym szaman Fryzjer wybrał te, które były najbardziej zniszczone i nakazał wyruszyć w drogę. Po kilku tygodniach wierzący mieli spotkać się z niedowiarkami po drugiej stronie drogi. I stało się. Włosy niewierzące nawróciły się i uwierzyły w legendę. Odbudowały się, odmłodniały, były pełne energii i blasku. Opowiedziały też co spotykało je po drodze, jak np. myły się w szamponie z jedwabiem spływającym z pagórków, nawilżały odżywkami płynącymi w strumykach, jak maleńkie kropelki deszczu z jedwabiem spadały na nie, dodając im sił. Od tej pory były wierne Jedwabnemu szlakowi i nigdy już nie zwątpiły w legendy...

Na przyjęcie przyszedł spóźniony. Właściwie wcale nie chciał tu być. Kolejne nudne spotkanie krawaciarzy, oraz ich natapirowanych i wypacykowanych do granic zdrowego rozsądku, żon. Nudy. Pierwsze kroki skierował do baru. Dwa duże drinki później odważył się rozejrzeć po sali. Tak, dokładnie, było tak, jak się spodziewał. Zawarł pakt sam ze sobą: „Dwadzieścia minut, trzy pytania do prezesa, krótkie podsumowanie sezonu hokejowego z wiceprezesem i choć po jednym komplemencie dla ich żon…” Chciałby im powiedzieć coś o włosach, że są niczym JEDWAB, ale patrząc na te hełmy, odpuścił sobie... Odwrócił się, by poprosić o kolejnego drinka. I nagle to poczuł… Zapach, który dotarł do jego nozdrzy, oszołomił, zniewolił i sprawił, że coś w środku fiknęło mu trzy fikołki. Delikatny, świeży, a przy tym niewiarygodnie zmysłowy, kobiecy i zawierający erotyczną obietnicę. Pierwszy raz w życiu poczuł coś takiego… „Za kobietą, która tak pachnie, mógłbym pójść na koniec świata” zdążył pomyśleć. I nagle usłyszał: „Przepraszam, czy zrobi mi pan Niebieskiego Anioła?” To ona była niczym anioł. Piękna, swobodna, pełna gracji… Delikatna, z ustami, które aż prosiły się o całe mnóstwo słodkich pocałunków… Rozmarzył się. I ten niebiański zapach! Ziemskie kobiety tak nie pachną! „Przepraszam, pytałam pana o drinka, ale to chyba za trudne pytanie”. Suknia w kolorze lapis lazuli zaszeleściła, pobudzając jego zmysły. Jego dłoń musnęła skóra miękka niczym JEDWAB, a jej włosy lśniącą kaskadą zawirowały, wprawiając go w oszołomienie. I kobieta – anioł zniknęła. Nie mógł przestać o niej myśleć. O błękitnych oczach, włosach spływających na ramiona płynnym JEDWABIEM, dłoniach pianistki… I ten zapach. Następnego dnia wybrał się do najlepszej perfumerii w mieście. Ekspedientka patrzyła na niego dziwnym wzrokiem, gdy próbował jej opisać zapach perfum kobiety – anioła. „Tylko pozazdrościć tej pani” – mruknęła pod nosem – „Romantyk? Myślałam, że ten gatunek faceta wyginął wraz z dinozaurami!” Dzierżąc w dłoniach drogocenny flakonik, w kolorze, a jakże – błękitu, wracał do domu. Znane od dawna ulice stały się nagle labiryntem, którego każda kręta ścieżka prowadziła do niej. Zapach był drogowskazem! Wszystko prowadziło go ku JEDWABISTEJ przygodzie… Wierzył, że ją jeszcze spotka. Wierzył, że to przeznaczenie o strukturze JEDWABIU zetknęło ich ze sobą! Wierzył, że poczuje jeszcze w nozdrzach ten zapach. Jej zapach. Że poczuje go blisko. Tak blisko, jak tylko zbliżyć się mogą kobieta i mężczyzna… Nie mylił się. To dzięki zapachowi właśnie w poniedziałek po sennym weekendzie Marek M. poznał swoją szefową! „JOANNA JEDWAB, witam na pokładzie” szepnęła, a jej włosy niczym miękka kraina rozkoszy wprawiły w rezonans biurowy komputer…

Wstała joanna przebudzona do łazienki wnet skoczyła by się umć ubrać podskoczyła przed mężem z brzytkim włosiem się ukryła co za kudły pomyślała i wnet do sklepu w podskokach wbiegała ekspedientka pokierowała i z uśmiechem na twarzy zareklamowała 'o to włąśnie Pani tego szuka to jest jedwab to jest duma, to mięciutki jest jak pościel bawełniana to pani pomoże Pani Kochana , Jedwab Joanna do włosow luksusowy , atłasowy, niczym perły w Pani dłoni, delikatny gładki przeciez bedzie pani najpiękniejsza w świecie!' i tak Joanna z podziwem nad jedwabem stała powiedziala co wiedziala kupila i wlosy swoje pokochala mezowi sie bardziej podobala i codziennie z przyjemnością JedwabiuJoanny używała!