gratulacje :)

Długo szukałam w pamięci historii, którą mogłabym opowiedzieć, bo takich chwil i romantycznych momentów było tak dużo, że trudno wybrać jedno, konkretne wydarzenie. Ciężko, bo dla mnie romantyzm to nasze wieczorne rozmowy przy ulubionej muzyce, planowanie wspólnej przyszłości, poranna pobudka, kiedy bez słowa przytulamy się do siebie z całych sił, także wtedy, gdy patrzymy na siebie z miłością, a w dołku czuję przyjemny ucisk, który inni nazywają motylkami w brzuchu bądź ciepełkiem w serduszku :) Jednak jeden poranek był zaskakujący. Obudził mnie dzwonek telefonu, zaspana podniosłam się z łóżka, ponieważ o 3 nad ranem zasnęliśmy. Cały pokój pięknie wysprzątany, na stoliku bukiet czerwonych tulipanów - nie mogłam zrozumieć jak się tu znalazły, bo przecież wieczorem przywitałam go, kiedy przyszedł i nic ze sobą nie miał(tej zagadki nie zrozumiałam do dzisiaj, mówi, że wyczarował je dla mnie :P) Mój mężczyzna powitał mnie namiętnym pocałunkiem, nie pozwolił mi wyjść z łóżka. Sam powędrował do kuchni, krzątał się tam jakiś czas, powrócił ze śniadaniem pięknie podanym do łóżka. Było tak miło, że poczułam jakby to był początek znajomości, kiedy człowiek jest taki podekscytowany i uważa, że nikt tak mocno nie potrafi kochać drugiej osoby. To jednak nie wszystko. Czekało na mnie ciasto, przyozdobione słodkimi serduszkami, które ukochany zrobił, gdy zasnęłam! Biedactwo męczyło się z nim do 7 rano, a ja niczego nieświadoma spałam. Wszystko zaplanował, żeby hałas miksera mnie nie obudził, żebym niczego się nie domyśliła i żeby było tak przyjemnie i romantycznie. A ciasto było pycha, prawie całe sam opędzlował :D

Moja najbardziej zaskakująca i zarazem romantyczna noc miała miejsce rok temu. Właśnie wtedy mój chłopak zaprosił mnie do siebie na domówkę. To miała być taka kameralna impreza. Mieliśmy miło spędzić czas, trochę pogadać i potańczyć. Mój chłopak powiedział, że sam wszystkim się zajmie. Wydało mi się to trochę dziwne, bo dotychczas niemal wszystko robiliśmy razem. Ale on mnie zapewnił, że sobie poradzi, a ja w tym czasie mogę zająć się nauką. Okres na uczelni był akurat gorący, więc chętnie się zgodziła. Kiedy przyszłam do niego o omówionej porze – bardzo się zdziwiłam. Na klatce schodowej nie słyszałam muzyki, ani żadnych głosów. Weszłam do mieszkania i ujrzałam na podłodze świecie i płatki róż. Zaniemówiłam. Nagle pojawił się przede mną mój chłopak odświętnie ubrany i zaprosił mnie do dużego pokoju. A tam, było jeszcze więcej płatków róż, świec, a z głośników leciała nastrojowa muzyka. Uklęknął przede mną i poprosił mnie o rękę! Byłam równocześnie szczęśliwa i zszokowana! Oczywiście się zgodziłam. Zaczęliśmy tańczyć do spokojnej muzyki... A uskrzydlała nas miłość...

17 lat, tyle czasu nie widzieliśmy się od naszego pierwszego i jedynego spotkania. Byliśmy świadkami na ślubie jego brata i mojej przyjaciółki. Miałam na sobie pastelową różową sukienkę i wyglądałam pięknie. Polubiliśmy się bardzo, ja jednak wyjeżdżałam na rok do Stanów do szkoły. Wtedy nie było jeszcze Internetu, a my nie wymieniliśmy się nawet adresami pocztowymi. Nie mieliśmy więc ze sobą kontaktu, a mnie pozostało wspominać i myśleć - może jak wrócę. Po powrocie nic się jednak nie wydarzyło. Ja mieszkałam w Warszawie, on we Wrocławiu, nie miałam z nim w ogóle kontaktu, a z jego rodziną bardzo rzadki. Zbyt szybko też pojawił się w moim życiu ktoś inny, jednak na szczęście nic z tej relacji nie wyszło. On zaś, jak dowiedziałam się później, ożenił się - jego związek jednak rozpadł się po kilku latach. 16 lat po tym pamiętnym ślubie, jego brat z żoną przeprowadzali się do Warszawy. Udało im się skontaktować ze mną i postanowili kupić dom w mojej dzielnicy – aby być blisko. Już wtedy planowali, byśmy ponownie się spotkali. Rok czasu zajęły im próby umówienia nas, ale zawsze się rozmijaliśmy. Gdy w końcu się udało, od razu kliknęło między nami. Czuliśmy się jakby nie było tych 17 lat. Ślub wzięliśmy kilka miesięcy później.