Takich wyjątkowych prezentów w mym życiu było już wiele-bransoletka od cichego wielbiciela z życzeniami powrotu do zdrowia,pierścionek od męża w dniu ślubu itd.Najpiękniejszym jednak i najpiękniej wręczonym był pierścionek zaręczynowy.Pojechaliśmy wtedy z chłopakiem do Grecji , były to nasze wymarzone i wyśnione wakacje.Pomyślałam sobie nawet,że może mój chłopak chce mi się oswiadczyć ale dni mijały nam na zwiedzaniu i plażowaniu a na potencjalne oświadczyny nic nie wskazywało.Pewnego wieczora jednak mój luby zabrał mnie an wystawną kolację z owoców morza, przepyszny desaerek w melonie.Czułam się jak księżniczka karmiona przez swego księcia.Po kolacji udaliśmy się na spacer brzegiem morza-morze cudownie szumiało, księżyc ślicznie świecił gdy nagle mój luby uklęknął i wyszeptał oświadczyny wsuwający mi przy tym cudowny pierścionek na palec.Pamiętam jak dziś słowa mojego przyszłego męża- Grześ powiedział wtedy,że wiele przeżyliśmy dobrych i złych chwil , moja operację i każda z tych chwil była dla niego cena.Operacja uświadomiła mu jak bardzo mnie kocha i jak bardzo nie chce mnie stracić.Każdego dnia chce być przy mnie , budzić się i zasypiać przy mym boku, opiekować się mną i czuwać nade mną.Po czym zapytał czy uczynie mu ten zaszczyt i zostanę jego żonę.Nawet fakt,że nie wiadomo będzie czy będe moga dać mu dziecko go nie odwiódł od tego, uspokajając mnie powiedział,że jest tyle dzieci na świecie, które potrzebują miłości i my możemy ją ofiarować właśnie takiemu dziecku.To było piękne i wzruszające i była to chyba najdłuższa wypowiedź jaką usłyszalm od mego meża bo Grześ na codzień jest skryty i rzadko okazuje emocje, mam jednak cudownie dobre serce.Powiem szczerze,że bardzo czekałam na jego oświadczyny a to,że postanoiwł zrobić to w tak pięknej scenerii jeszcze bardziej mnie rozczuliło, bo ja już od pierwszej randki byłam pewna ,że to on zosatnie moim mężem.Kocham go za dobre serce, uczyność i dobroć,zawsze będe go kochała a dzięń zaręczyn i dzień naszego słubu to najpiękniejsze dni w moim życiu bo zobaczyć w oczach drugiego człowieka siebie i jego bezgraniczną miłość to coś bezcennego a ja to widziałam i nadal oglądam

Moj najwspaniaszy prezent był równie wyśniony, co czas i miejsce jego otrzymania. W zeszłe wakacje pojechałam z chłopakiem do Indii, mojego wymarzonego kraju. Zwiedzając orientalne świątynie, podziwialiśmy ich niesamowity urok i atmosfere. Najwięcej emocji wzbudziło w nas zwiedzanie świątyni Kali, w której akurat mieliśmy okazję zaobserwowac akt składania ofiary . Po wyjściu z tej światyni , gdy jeszcze nie zdążyłam ochłonąc , Darek -moj chlopak ofiarował mi pierścionek z rubinem, wykonany na modłę orientalną i oświadczył mi się. Już na zawsze będzie mi on przypominac klimat naszej wspolnej wyprawy, przesycony emocjami i mnóstwem silnych wrażeń.

Wieczoru, kiedy dostałam ten najbardziej znaczący prezent, nie da się zapomnieć. Zadbał o to mój chłopak, który jest niezwykle spontaniczny i szalony. Tamtego wieczoru przeszedł jednak samego siebie... Zbliżały się moje urodziny. Wyjechaliśmy ze znajomymi nad morze świętować to ważne dla mnie wydarzenie. Pogoda nie sprzyjała wylegiwaniu się na plaży, więc wybraliśmy się do tamtejszego klubu. Przystrojona w piękną błękitna sukienkę zostałam powitana kolorowym tortem oraz głośnym, radosnym "Sto lat!" w wykonaniu moich przyjaciół i chłopaka. Było niesamowicie wesoło. Przenieśliśmy imprezę na plażę i tam niepodziewanie zastała nas ulewa. Znajomi wrócili do klubu, a my- zakochani, zostaliśmy i moknęliśmy na plaży, wpatrzeni w siebie. Nie wiedziałam co powiedzieć, bo poznaliśmy się w takim samym miejscu, przy takiej samej pogodzie... Wróciły wspomnienia z przed roku, piękne wspomnienia... Sztorm rozpętał się na dobre, fale rozbijały się o brzeg, ledwo się słyszeliśmy, mieliśmy już wracać, a w tym hałasie mój ukochany obwiązał mi palec upiaszczonym źdźbłem trawy, padł na kolana i krzyczał "kocham cię! Zapomniałem zabrać pierścionka z hotelu, ale kocham cię! Powiedz tak!". Zaczęłam się śmiać i oczywiście krzyczałam "tak!". Morze było świadkiem tego niezapomnianego wydarzenia. W hotelu czekał na mnie piękny pierścionek, z którym się nie rozstaję, a mój "trawiasty" pierścionek będę zakładać na każdą naszą rocznicę :)

Ja swój pierścionek dostałam w sposób szalony, albo jak kto woli - wysoce niefrasobliwie nieprzemyślany. Na studiach rok mieszkałam na stypendium w Paryżu. I jeśli ktoś czeka na ckliwe oświadczyny pod Wieżą Eiffel'a, to bardzo się myli. Michał mój był u mnie kilka razy, włóczyliśmy się po tym Paryżu do znudzenia :) Ale pierścionek przyszedł pocztą, w liście, nawet nie poleconym, tylko takim najzwyklejszym. Prosta srebrna obrączka, bo doskonale wiedział, że nie lubię udziwnionej biżuterii. A w liście? Listy są osobną historią, Internet był dopiero w powijakach i machał na uniwersytetach różowymi piętkami, telefony drogie jak smok, została nam poczta. I tnąc wydatki, on na autobusy (tanie linie samolotowe były nierealnym snem), jak na wyprzedaże (to był akurat realny sen :) pisaliśmy do siebie każdego dnia, a grubą kopertę wysyłaliśmy raz w tygodniu. W pierścionkowym liście znalazły się słowa, które pamiętam do dziś. "Bo mnie nie ma bez ciebie, bo mnie nie ma bez nas. Moje ja już nie istnieje w liczbie pojedynczej."... Ech, zanurzyłam się w te paryskie wspomnienia. Rzeczywistość jest taka, że do dziś istniejemy w tym mnogim "ja". Bez ślubu oczywiście :) Bo pierścionek był oznaką miłości. Myślę - nadal jest.