gratulacje :)

Na mojej buzi rumieńce pojawiają się tylko za sprawą dobrego różu do policzków. Największą moją zmorą są okropne, czerwone, znienawidzone przeze mnie plamy na szyi i dekolcie, które ujawniają się w wyniku stresu, zażenowania i nadmiernego wysiłku. Są tak krępujące, że próbuje je zawsze ukryć bądź po prostu odwrócić od nich uwagę. Zawsze zazdrościłam koleżankom tych słodkich wypieków na policzkach, mnie niestety pozostaje je tylko domalować ;)

Chyba każda z nas czasami się rumieni i jeśli to jest spowodowane nagłym komplementem czy pochwałą ,to na pewno jest to bardzo urocze.Czasami jednak - kiedy wracają wspomnienia-rumienię się ze wstydu.Tak jest w każde moje imieniny/dokładnie tak było kilka dni temu w moje kolejne imieniny/kiedy przypomnę sobie jak zareagowałam przed laty na ogromny bukiet lilii od męża.Nie tylko poczerwieniałam,ale prawie przestałam się do niego odzywac- nie mogłam pojąc,że przyniósł mi kwiaty,na które reaguję alergicznie.Mąż szybko wyniósł bukiet na osiedlowy śmietnik i od tej pory lilie omija szerokim łukiem.Mnie natomiast zawsze pierwszego lipca wstyd mi tamtej reakcji przed laty/przecież nie musiał znac moich uprzedzeń/i czerwienię się na same wspomnienie tamtego dnia. Najczęściej jednak czerwienię się ze złości,kiedy ktoś w moim towarzystwie przeklina,albo bardzo sprośne kawały opawiada,jak również kiedy widzę chamstwo i głupotę- nie tylko na ulicach,ale i w telewizji.Kiedy słyszę,jak politycy się niewybrednie"opluwają",brukowce czatują na tanie sensacje- wtedy czerwienię się ze wstydu i to jest chyba jedyny moment,kiedy na chwilę przestają byc dumna z tego,że jestem Polką.Na szczęście po chwili mówię sobie- przecież nie wszyscy są tacy ..i na mej twarzy gości znowu delikatny rumienie ekscytacji niepoprawnej optymistki,którą jestem całe życie.

Rumienię się przeważnie w chwilach silnych emocji, najczęściej dużego stresu czy podekscytowania. Również czerwienie się, gdy popełnię jakąś gafę, powiem coś bardzo kuriozalnego, w chwilach zawstydzenia. Myślałam, ze z wiekiem mi ten problem przejdzie, ale nie, nadal rumienię się rozmawiając np. z nowo poznaną osobą, szczególnie jeśli jest nim przystojny mężczyzna. O ile na gruncie towarzyskim, mogę to przeboleć, o tyle gorzej jest w przypadku zawodowych kontaktów z klientami. Mam bowiem wrażenie, że czasami, ktoś widząc osobę czerwieniącą się, pomyśleć może, że ta osoba mówi nieprawdę. Pamiętam moje wszystkie rozmowy kwalifikacyjne o pracę, kiedy policzki paliły mnie niemiłosiernie, a rozmówca dziwnie się przyglądał. Przypadłość ta niesamowicie mnie blokuje, a przecież nie jestem jakąś skrajnie nieśmiałą, czy niekomunikatywną osobą. Myślę, że wynika to najprawdopodobniej z mojej nadwrażliwości, zawsze przejmuję się bowiem tym, co inni o mnie pomyślą. Muszę przyznać, że jest to bardzo krępujące, bo o ile delikatne, słodkie rumieńce, mogą być pociągające, to odczuwanie, że właśnie robię się "buraczkowa" bardzo odbiera mi poczucie pewności siebie. Najgorsze są wystąpienia publiczne, kiedy po wypowiedzeniu dwóch zdań przyjmuję barwę buraka. Wtedy moje samopoczucie i samoocena spadają do zera. Przez całe życie mówiono mi, że to "taki mój urok" i muszę z tym żyć, ale jednak niezwykle przeszkadza mi w normalnym, codziennym życiu ten wątpliwy "urok".