gratulacje :)

Dla mnie bycie elastyczną to koszmar. Nie umiem/nie chcę iść na kompromis, bo zawsze muszę postawić na swoim - czasem z przekonania, że mam rację, a czasem tak po prostu. I powiem, że moja postawa bardzo przeszkadza mi w życiu. Moi najbliżsi pracują nade mną, bo ciężko to wytrzymać. Jeśli chodzi o skórę to dbam o nią sama i najlepiej jak potrafię od kiedy nabawiłam się rozstępów. Nieznacznie przytyłam przez ostatni czas jednak moje nogi i boczki pokazały mi same, że są tak nieelastyczne jak ja. Te czerwone pręgi potrafią uprzykrzyć życie, więc na jakiś czas pożegnam się z bikini i krótką mini. A przede mną praca, praca i jeszcze raz uelastycznianie całej siebie.

Elastyczność jest jedną z moich najlepszych cech i nie ukrywam, że bardzo przydaje się w życiu. Los rzucał mnie w różne miejsca, pomiędzy różnych ludzi, stawiał w różnych sytuacjach. Elastyczność to dla mnie umiejętność wejścia w te wszystkie scenerie i poradzenia sobie w nich. Tak więc choć lubiłam sobie pospać, kiedy dostałam pracę, w której musiałam być o godzinie 6.30, zaczęłam wstawać o godz. 5.00. Kiedy wchodziłam w nowe grupy, często ludzi, którzy dobrze się znali, z uśmiechem na ustach przekonywałam ich do siebie i tworzyliśmy zespół. Nie potrafiłam gotować - nauczyłam się. Nie miałam przez jakiś czas pracy - poszłam na kurs, dostawałam stypendium i nabyłam nowe kwalifikacje. Kwintesencją życiowej elastyczności są dla mnie te słowa: "Wszystko układa się najlepiej tym ludziom, którzy najlepiej wykorzystują to, jak rzeczy się układają." Anonim

Elastycznie z kompromisem za rękę. Każdego dnia, wystarczy, że otworzę oczy, jest ze mną kompromis. Siada przy mnie senny i mówi „Wybieraj! Otwierasz oczy i wstajesz albo ja Cię znowu wciągnę w krainę tego zdradliwego Orfeusza”Nie ma , że boli. Że bezsennośc tej nocy była wyjątkowo drapiezna. Elastyczność poranną trenuje wsiadając na stateczny rower, pedałuje i kolejny kompromis, tym razem z własnym ciałem „ Cwiczysz albo wita Cię pomarańczowa skórka” .To przez wczorajsze ciastka kawowe, które lubią odkładać mi się w udach i tworzyć fałdki, nierówności i pagórki. Jak już zostawie ostatnie siły na rowerze, schodzę i idę do łazienki. Budzik dzwoni zawsze za pozno.Zostało mi 5 minut do wyjścia do pracy. Na co wystarczy czasu ? Kawa i przegryzka, tusz do rzęs czy pomadka? Dylematy współczesnej kobiety – smakują słodko gorzko. Wychodzę, widzę wystawy sklepowe, kusi moje poczucie estetyki taki chabrowy płaszcz,ale ten model się prezentuję, a naprzeciwko cukiernia. Ciuch czy słodkość? Wtedy szlifuję stalową wole, osiągam wewnętrzny kompromis i nie wybieram nic.Ale pózniej. Boję się mówic o tym co dzieję się pozniej. Wracam do domu i układam w myślach plan. Co teraz?Co teraz? Z lodówki wychodzi pyszna kaloryczna sałatka z majonezem, a z boku leży tak po cichutku, kalarepa. Co zrobić?Co? Gdy uda mi się spojrzeć w lustro na swój brzuch, siegnę po kalarepe, jeśli nie… Znamy kontynuację swawoli. Zbliża się wieczór. Rozciąganie struchlałych kości i czas wyboru pościeli. Ja lubię żółte słoneczniki, chromosom XY mówi, że on to by chciał te formuły 1. Powinien zaprosić Kubicę do łózka. Wkońcu decydujemy, w ramach szeroko pojętej ugody: wybieramy siarczyste czerwone wzory. W szkole powinno się uczyć sztuki kompromisu. Jest przydatniejsza niż całki.